primates

بلاگ حاضر‌‍ اولين و تنهاترين منبع اينترنتي به زبان فارسي درباره ي ديرين انسان شناسي؛منشأ انسان مدرن؛ استخوان باستان شناسي و به طور كلي انسان شناسي زيستي است.

اجداد انسان و ایپ ها
ساعت ۱٢:٢٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/۳/٢٩  کلمات کلیدی:

یک حیوان سنجاب شکل برای نخستین بار در جنگل های مناطق حاره دیده شد. این نخستی Plesiadapis نام گرفت که متعلق به 60 میلیون سال پیش است (پالئوسن)؛ از دانه ها و حشرات تغذیه می کرد. قابل ذکر است که این موجود تنها نخستی دوره پالئوسن نبود اما از همه شناخته شده تر بود.

یکی از قدیمی ترین میمون های آدم نمای فسیل شده "پاراپیتکوس،
Parapithecus" بسیار کوچک است. از این موجود در سال 1911 فقط آرواره تحتانی و دندان هایش شناخته شده است که توسط ماکس شلوسر (Max Schlosser) که را آنها در مصر نزدیک فایوم همراه با آرواره" پرپلیوپیتکوس،Propliopithecus" یافت. اگر پاراپیتکوس را به اندازه یک گربه فرض کنیم پروپلیوپیتکوس به اندازه یک سگ کوچک است. اما باید گفت که پاراپیتکوس ابتدایی تر و پروپلیوپیتکوس تکامل یافته تر است. برخی متخصصین اعتقاد دارند که این گونه جد مشترک و دور میمون های آدم نما و انسان است. شلوسر پاراپیتکوس را نزدیک یک نخستی پست تر، یعنی تارسیه قرار داد که از جهت دیگر نیز با آن شباهت داشت. زاویه بسیار قابل ملاحظه ای بین نیمه های راست و چپ آرواره دارد. فسیلی شبیه پروپلیوپیتکوس از فایوم مصر کشف شد که به "ایگیپوپیتکوس، aegyptopithecus" یا "گپی مصری" مشهور است که شامل جمجمه تقریباً کامل و استخوان اندام های دیگراست.            
آمفی پیتکوس (
Amphipithecus) نخستی بود که در طبقات ائوسن در شصت کیلومتری شهر موگانگ (Mogang) در برمه کشف شد. این شکل در فهم اعقاب میمون ها و میمون های آدم نما کمک بسیار بسزائی کرد.
در مسیر تکامل از پروپلیوپیتکوس تا ژیبون فعلی" پلیوپیتکوس،
Pliopithecus" است که نخستین بار آرواره اش در فرانسه کشف شد و افتخار پژوهش آن نصیب انسان شناس فرانسوی یعنی ادوارد لارته (Edward Lartet) گردید.
می توان گفت که میمون های عالی تر در این دوره در موارد زیر پیشرفت کردند:
1. یکنواخت شدن شیوه جدید راه رفتن مثل حرکت کردن با پا و با دست روی درختان
2. رشد اعضاء بینایی و لامسه (حس لامسه مخصوصاً در کف دست ها)
3. زاد و ولد بیشتر
4. رشد شیوه زندگی دستجمعی
5. اشغال زیادتر در مناطق وسیع قاره ها
6. ظهور انواع جدیدتر
7. ظهور و تکمیل خصوصیات جدید در سازش با تغییرات مداوم شرایط طبیعی.
این امر در میمون های آدم نما محتملاً در موارد زیر بوده است:
a. تغییرات ناگهانی بزرگتر ناشی از تاثیرات محیط
b. افزایش حجم لثه
c. رشد مغز
d. رشد و تکامل فعالیت عصبی عالی تر، هوشیاری بیشتر و رفتار و کردار متنوع تر و پیچیده تر
e. رشد بیشتر غریزه مادری
f. کسب غریزه لانه سازی (اورانگوتان روی شاخه ها برای شب لانه نیز می سازد)

آثار فسیل شده میمون های آدم نمائیکه در طبقات میوسن یافت شده اند گواه بارزیست که بدن آنها بزرگ شده است، در میان آنها قبل از همه دریوپیتکوس (
Dryopithecus) است. نخستین آرواره دریوپیتکوس در فرانسه در سال 1856 یافت شد و ادوارد لاته آن را تشریح کرد این گونه از آرواره پلیوپیتکوس بزرگتر، حجیم تر و بلندتراست.

dryopithecus
با در نظر گرفتن درجه تشابه ساختمان دندان ها و آرواره، اجداد اورانگوتان بوسیله دو فسیل از میمون های آدم نمای «پالئوسیمیا» (
Palaeosimia) و سیواپیتکوس (Sivapithecus) به بهترین وجهی مشخص می شوند قابل به ذکر است که سومین دندان آسیاب فوقانی پالئوسیمیا در سال 1915 (نزدیک سیملا (Simla)) در دامنه تپه های «سیوالیک»(Siwalik) هیمالیا کشف شد.
شامپانزه و گوریل که از گروه دریوپیتکوس در اواسط دوران سوم مشتق شده اند، در مقایسه با اورانگوتان و ژیبون نزدیکی بیشتری با انسان را نشان می دهند اجداد نزدیک انسان نیز از اخلاف همین گروه هستند.
در سال 1933 در شرق آفریقا قطعه ای از یک فک با دندان نیش و همه دندان های آسیاب بطور سالم کشف شد که متعلق به اوایل دوره میوسن در حدود 25 میلیون سال پیش است که به آن پروکنسول نامیده شد که از روی نام یک شامپانزه معروف به کنسول که در باغ وحش لندن می زیسته گرفته شده است.
دو قطعه از آرواره فوقانی و تحتانی دو فرد مختلف راماپیتکوس (
ramapithecus) از تپه های سیوالیک در 1934 و 1935 در طبقات پلیوسن تحتانی بدست آمده. برخی دانشمندان راماپیتکوس را در زمره اجداد انسان می دانند. این نکته بسیار جالب توجه است که در فک فوقانی فاصله ای بین حفره های نیش و اولین دندان آسیاب (Promolar) وجود ندارد تا وقتی فک ها بسته می شود نیش تحتانی تو برود این دلیلی است که راماپیتکوس را بهتر می توان جد انسان قرار داد
البته مطالب فوق به طور کامل به اثبات نرسیده استِ.لیکن در اینکه راماپیتکوس جد مشترک انسان و ایپ ها است اجماع نظریه بیشتری وجود دارد.

 ramapithecus